Verborgen PTSS (posttraumatisch stress syndroom)

Enkele kenmerken van de diagnose PTSS zijn: het vermijden van prikkels die bij het trauma hoorden, er niet over willen praten, plaatsen willen vermijden die ermee te maken hebben of een gevoel van vervreemding, alsof ze aan de zijlijn staan, herbeleving (flashbacks) en voortdurend gevoel van verhoogde prikkelbaarheid met als gevolg slecht slapen, concentratiestoornis, verhoogde waakzaamheid en/of schrikreacties (dit geen volledige beschrijving van PTSS en ook niet als zodanig bedoeld, het is slechts een indicatie).

In ieders leven gebeuren dingen die een grote of kleine impact hebben. Een ogenschijnlijk kleine gebeurtenis kan grote gevolgen hebben waarbij het moeilijk kan zijn om deze op te sporen als oorzaak. Zoals de cliënte die werd geplaagd door angst- en paniekaanvallen en haast niet sliep. Rationeel gezien kon ze weinig bedenken waar die angst mee te maken had.

Toen ze in regressie ging, kwamen we uit bij een voorval uit haar jeugd, ze beschreef een situatie op 8 jarige leeftijd waarin ze zich absoluut niet veilig voelde. Het bleek op latere leeftijd de oorzaak te zijn van haar paniekaanvallen. Na de therapie zijn de angstaanvallen verdwenen.

Je ziet dat het soms een puzzel is om uit te vinden waar de bron zit. Als iets je triggert dus je emotioneel of boos maakt, je een afgewezen gevoel geeft of je een buitensporig gekwetst gevoel geeft, is dat een mooie aanleiding om te gaan puzzelen. Het mooie is dat als je snapt waar het vandaan komt, dat dat rust geeft. Een oud trauma dat opnieuw verwerkt wordt geeft ruimte. Ik vind het elke keer weer fascinerend.

Dit is waarom ik mijn werk zo leuk vind!

Hoe nuchter is de Westfries?

Vraag eens iemand uit West-Friesland hoe het met hem gaat, dan zal hij als vanzelf antwoorden dat het goed gaat. Want “wij Westfriezen” praten niet graag over ons gevoel.
We groeien hier op met een mentaliteit van “niet zeuren maar doorgaan” en “loaf ken lang an”. En hoe lang “ken dat loaf den an”? Ik vraag het u af. Je kunt altijd wel doorgaan met zwoegen zonder stil te staan bij waar je mee bezig bent. Tot je lichaam een keer stop zegt. Je zult uiteindelijk een keer klachten krijgen. Zoals dat je last krijgt van je rug of van je nek of dat je vaak moe bent. Tot je er letterlijk bij neer valt.

De kunst is om naar de signalen van je lichaam te luisteren. We hebben niet geleerd om over onszelf en ons gevoel te praten. Dus zeg je dat het goed met je gaat, neemt samen een biertje en er is niks meer aan de hand, toch? Om het risico te nemen dat je een watje bent, dat doe je niet. Als je eens zou zeggen dat het niet allemaal top gaat, dan ben je niet meer zo stoer. Je wilt je immers niet laten kennen. De vuile was hangen we vooral niet buiten.

Het drankmisbruik onder jongeren is schrikbarend hoog in West-Friesland. Het aantal zelfdodingen onder jongeren helaas net zo. Zouden die aantallen omlaag kunnen? Wat kunnen wij daaraan doen? We kunnen beginnen met aan mensen in je omgeving te vragen hoe het met ze gaat. En als ze zeggen dat het goed gaat, zou je nog eens door kunnen vragen. Wat gaat er dan zo goed, zijn er ook dingen die minder gaan?

Het allerbelangrijkste in zo’n gesprek is luisteren. Niet meteen reageren, geen oordeel klaar hebben en vooral geen oppeppende clichés spuien als “het gaat wel weer over” of “brand is erger”. Alleen maar luisteren en dat is al moeilijk genoeg. Naderhand zou je nog eens kunnen informeren wat diegene nodig heeft. Het antwoord zal je verrassen!

Ben jij of ken jij iemand die professionele hulp nodig heeft? Kom dan ook in actie.

Meer informatie en vragen: tel. 06 57 33 77 55

Tini Worp

Counselor, coach en trainer

Geboren en getogen in West-Friesland